گاهی به شدت این احساس به من دست می دهد که در دنیای دوروبرم خرها پادشاهند . همانهایی که در برابر تمام مسائلی که در اطرافشان پیش می آید خودشان را به خریت می زنند و عین خیالشان نیست . چه بنزین گران شود و چه بمب اتم بیفتد وسط میدان انقلاب تهران یا سیل بیاید و خانه و زندگی مردم راببرد برای اینان فرقی ندارد . سری تکان می دهند و ... خلاص کاش می شد من هم بتوانم خودم را به خریت بزنم . بی تفاوت باشم . عین خیالم نباشد که فلان کارمند در اداره ام به ناحق اخراج می شود . فرقی برایم نکند که فلان کودک خیابانی شب را تا صبح زیر کدام پل به سر می برد یا فلان مرد بیچاره شب درد نداری اش را بجای لقمه نان چطور به خانه می برد . یا کتاب " کوری " ژوزه ساراماگو می افتم . دنیایی پر از کور که اگر یک نفر این میان بینا باشد محکوم به عذابی ابدی است ... با این تفاوت که دنیای ساراماکو مملو از کور بود و دنیای من مملو از خر ...!!!